پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ علاوه بر قرآن معجزههاي فراوان ديگري داشته است كه براي اطلاع كامل ميتوان به كتابهايي كه در اين زمينه نگارش يافته است، رجوع كرد. در اين جا به ذكر چند معجزه بسنده ميكنيم:
1. حركت درخت به خواست پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ چنان كه شرح آن در نهج البلاغه (خطبه قاصعه) آمده است.
2. در سفر تبوك، اصحاب از تشنگي شكايت كردند، حضرت دست مبارك را در آب ظرفي كه حتي يك نفر با آن سيراب نميشد، گذاشت و آب آن افزايش يافت به گونهاي كه همگي از آن آب خورده و حتي چهارپايان را نيز سيراب نمودند.
3. به هنگام هجرت از مكه به مدينه در ميان راه به خيمه زني به نام «ام معبد» رسيد، در خيمه گوسفند لاغري با پستانهاي خشكيده بود. پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: اگر رخصت دهي شير آن را من بدوشم. آنگاه با دست كشيدن به پستانهاي گوسفند و خواندن دعا، آن قدر شير از پستان گوسفند دوشيد كه «ام معبد» و همه اصحاب از آن نوشيدند و سير شدند و در آخر نيز خود نوشيد.
4. ستوني از درخت خرما در مسجد مدينه بود كه پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ به هنگام خواندن خطبه به آن تكيه ميداد. و آن گاه كه منبر ساختند و پيامبر از ستون مفارقت كرد، به ناله درآمد (مانند ناليدن كودك براي مادر مهربان، يا مثل نالة ناقه براي بچه خود) تا آن كه آن حضرت از منبر به زير آمد و آن را در بر گرفت و تسلي داد.
5. به هنگام هجرت از مكه، يكي از مشركان به نام «سراقه بن مالك» كه در تعقيب آن حضرت بود به وي رسيد، پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در آن حال دعا فرمود كه: «الهي، به هر صورت كه خود ميداني، شر او را از من دفع كن»، به ناگاه دست و پاي اسب سراقه در زمين هموار و بيگل و لاي، فرو رفت و به كلي از حركت باز ايستاد!
سراقه گفت: اي محمد، دانستم كه اين كار توست. اكنون دعا كن تا از اين ورطه رهايي يابيم و من عهد ميكنم كه باز گردم و هر كس را كه از عقب آيد باز گردانم. حضرت در اين هنگام دوباره دعا فرمود و زمين اسب او را رها كرد و او باز گرديد.
6. به هنگام هجرت به مدينه، وقتي آن حضرت وارد غار گرديد كبوتري بر در غار آشيانه ساخت و عنكبوتي تار كشيد، به طوري كه وقتي مشركان به در غار رسيدند، گفتند ممكن نيست در اين سال كسي به اين جا در آمده باشد.
7. در جنگ خيبر، وقتي زينب بنت حارث ـ كه يهودي بود ـ گوسفند زهرآلودي را به رسم هديه نزد پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرستاد و آن حضرت از پاچة آن گوسفند لقمهاي در دهان مبارك نهاد، آن لقمه به سخن آمد و گفت: از من مخور، زيرا من به زهر آلوده شدهام. و آن حضرت لقمه را بينداخت.
راز پیری زودرس پیامبر
رسول اكرم(ص) بيش از ديگران ازقيامت هراس داشت، زيرا اندازه گريز يا گرايش هر فرد، به نسبت شناخت اوست. به همين دليل حوادث هولناك و سهمگين قيامت باعث پيري زودرس پيامبر شد، از اين رو در پاسخ مردي كه به آن حضرت عرض كرد: اي رسول خدا! چه زود پير شدهايد؛ فرمود:
«شيّبتني هود و الواقعة»؛ (نور الثقلين5/203). اين سخن به تعبير استاد علامه طباطبايي(رحمة الله عليه) ناظر به يادِ قيامت است(الميزان11/66)، گرچه برخي از بزرگان گفتهاند:
علت اين كه رسول اكرم(ص) فرمود: «سوره هود مرا پير كرد»، امر به استقامت آن حضرت و همراهان اوست كه در اين سوره مباركه آمده است: «فاستقِم كما أُمرت و مَن تاب مَعك» (هود/112؛مجمع البيان5/304).
ليكن چون در بعضي از روايات، سوره هود و سوره واقعه در كنار هم ذكر شده است و قدر مشترك اين دو سوره، تبيين مسئله قيامت است و يكي از اوصاف معاد نيز پيركردن نوسالان ميباشد: «يوماً يجَعل الوِلدان شيباً» مزّمّل/17 و اين وصف هولناك يا براي طولاني بودن آن روز است و يا براي سوانح سنگين و توانفرساي آن، از اين رو رسول گرامي(ص) كه با عين اليقين بلكه برتر از آن، قيامت و مواقف آن را مشاهده ميكرد، مبتلاي به پيروي زودرس شده است.
نكته درخور ذكر اين كه گرچه ياد معاد، در دنيا چنان تأثيري در جسم انسان كامل دارد، ليكن از ثمرات اخروي تأثير هراس از عذاب الهي در سيره علمي و عملي اولياي خداوند اين است كه باعث ميشود آنان در قيامت عذاب جهنّم را حس نكنند و شعلههاي آن را نبيينند و صداي زفير و شهيق آن را نشنوند: «اِنّ الذين سَبقت لَهم مِنّا الحُسني أُولئك عنها مُبعَدون لا يسمعون حَسيسها وهُمْ في ما اشتهت أنفسهم خالدون لا يَحزنهم الفَزعَ الأكبر» انبياء/103. در سخنان نوراني حضرت اميرالمؤمنين(ع) نيز آمده است كه خداي سبحان گوشهاي آنها را گرامي داشت و كرامتي بخشيد كه صداي جهنّم را نميشنوند:
«أكرم أَسماعهم أَن تسَمع حَسيس نارٍ أبداً»؛ (نهج البلاغه/خطبه183).
